Europejskie smaki w Warszawie

Warszawskie dzielnice, zakątki i ulice nieustannie kuszą nowymi szyldami, pięknymi tarasami, tablicami z nazwami wykwintnych dań niedbale zapisanymi kredą. Po okresie wakacyjnym chciałam napisać o trzech miejscach (spokojnie jest ich więcej, o tych jednak w szczegółach) :

Bistro ŻuŻu (Mokotów Górny, ul. Kazimierzowska 43)

 Guccio Domagoj Klub Winiarnia (Żoliborz, ul. Pawła Suzina 8),

Santorini (Saska Kępa, ul. Egipska 7)

oraz Złoto Hiszpanii (również Saska Kępa, ul. Francuska 26)

 

Na Mokotowie w Bistro ŻuŻu  okazjonalnie można pochłonąć delikatne małże w moim ulubionym sosie winnym (nie przepadam za wersją w sosie pomidorowym).

U Chorwata można zjeść bardzo dobrze owoce morza (ośmiorniczki, grilowane mątwy, kalmary w czerwonym winie itp.) i poznać autochtoniczne szczepy chorwackich winorośli (Vugava o miodowej szacie czy słomkowozielony Graševina).

W Santorini polecam szczególnie sezonowe kwiaty cukinii. Odradzam z kolei niestety jedyne greckie wino dostępne na kieliszki – Retsinę. Zielona i wodnista tylko przeszkadza w posiłku. To jedyny, aczkolwiek dość poważny, mankament w greckiej restauracji, której wystrój i klimat pozwala się przenieść biesiadnikom na południe do samej Hellady.

Ostatnie wspomniane miejsce Złoto Hiszpanii odwiedziłam ostatnio dwa razy. Za pierwszym razem spróbowałam wina jednoszczepowego (Gancia) oraz kupaż Muscat de Frontignon, Sauvignon Blanc, Moscatel de Alejandria i Gewürztraminer), a do tego pinchos z gniecionymi pomidorami z oliwą oraz pinchos z foie-gras z redukcją balsamiczną.

Za drugim razem na aperitif i jako toast urodzinowy wypiłam poprawną cavy l’Hereu od Raventos I Blanc. Tak jak cava (kieliszek za 12 zł) pozytywnie zaskoczyła tak niestety aperitif zamówiony do niej rozczarował (małże w sosie pomarańczowym z dodatkiem miodu oraz sałatka z ośmiornicy). Tych pozycji z karty odradzam. Lepiej już się wybrać do Kuchni Świata, gdzie dostępne są ośmiorniczki i małże po hiszpańsku czy po portugalsku w puszkach, które przypuszczam zostały skromnie podrasowane w tapas barze.

Niekwestionowaną mocną stroną Złota Hiszpanii są pinchos, które robione są na bieżąco, w różnych wersjach. W menu znajduje się tylko ich wersja podstawowa, więc warto udać się do środka, żeby wybrać świeże wariacje na pieczywie.

Warto dodać, że Złoto Hiszpanii honoruje zasadę korkowego, więc nic tylko brać ulubioną butelkę wina, a na miejscu chwytać pinchosy. Ja odwiedziłam tapas bar z wyjątkową butelką

Carodorum Crianza (12 miesięcy w beczce dębowej)

z coraz bardziej popularnego regionu Hiszpanii - Toro. To wino o wspaniałej sukni, które z każdym łykiem sprawia coraz większą przyjemność. Jest wspaniale zbalansowane, obficie owocowe, a zarazem dostatecznie kwasowe. Aksamitne taniny dopełniają tę hedonistyczną całość.

Nos : Owoce leśne, porzeczka, nuty dymne, likier wiśniowy

Usta: aksamitne, dobrze zbudowane, owoce leśne, likierowe

Finisz, który nie pozwala zapomnieć o Carodorum.

Białe do 100 zł

Specjalne okazje wymagają specjalnej celebracji, a celebracji służy odgłos otwieranego korka wina musującego typu Franciacorta, Prosecco, Cava, Crémant d’Alsace, Crémant de Bourgogne czy króla bąbelków niejakiego Szampana. W tym roku zaszczytu celebracji urodzin mojej siostry dostąpiło wino typu Cava. Wybór był oczywisty:


Robert L. Mur Millessimé Brut Nature D.O. Penedès Vintage 2008, 


a efekt spełnił oczekiwania. A oto przepis na udane świętowanie:

najlepsze grona Xarel.lo, Macabeo, Parellada, Chardonnay

+

 48 miesięcy dojrzewania w butelce  

=

długo ulatniające się bąbelki, kwasowość, elegancja, wykwintność, suszone owoce i orzechowe nuty

Do kupienia w sklepach internetowych, czy też w sklepach winiarskich AGA za około 70 zł.

O tym winie już pisałam. Po dwóch tygodniach wróciłam do niego w połączeniu z francuskimi rarytasami, tj. serem pleśniowym camembert, serem kozim, bagietką od Vincenta i zielonymi oliwkami. Contacto wyróżnia się bardzo dużą elegancją i dobrze zbudowaną strukturą, konweniuje z serami miękkimi, aksamitnymi, kozimi, mieszanymi, z delikatną pleśnią. Kremowa konsystencja serów wpisuje się w kremowy charakter wina, oliwka uwypukla kwasowość.

Wino jednak jest dość uniwersalne i z chęcią podałabym do słodkiego deseru np. do panny cotty (kremowość + kwasowość pochodząca od wiśni) – mniam!

Wino do kupienia w sklepie przy restauracji Portucale za około 70 zł.

Mecz towarzyski : Chardonnay vs. Chablis

Wydarzenie dnia : Mecz towarzyski Maluchy kontra Starszaki z udziałem jednego seniora (nieobecny na zdj.)

CHARDONNAY

1.Chocolan Chardonnay 2008,  Maipo Valley, Chile

Nos : owoce egzotyczne (ananas, melon), miód, wanilia

Usta: mięsiste, niczym plaster miodu oplata język i podniebienie, maślane (do tego stopnia, że byłam przekonana, że było beczkowane)

Na chłodniejsze wieczory, bezpretensjonalne, proste w bogactwie nut i aromatów. W sam raz dla początkujących lub sceptyków, którzy krzywią się na myśl o winie i mówią : „łeee nie pijam - za kwaśne!”

2.Peter Lehmann Chardonnay, Australia 

Nos : gruszka, jabłko, ananas

Usta: świeże, o poprawnej strukturze, której zawdzięczamy krótki finisz

Nos i usta w równowadze; jak na chardonnay z Nowego Świata nie zwala z nóg prostactwem i obfitością; bliższy (podkreślam stopień wyższy przymiotnika bliski) wzorcowi Starego  Świata.

CHABLIS

3.Chablis Vrignaud Petit Chablis (Niebeczkowane)

Nos : kruche jabłko, gruszka, trawa

Usta: mineralne, kamienisty chłód, świeże, kruche

Mineralne i świeże do tego stopnia, że chwilami daje wrażenie łaskotania. Harmonijne, bardzo przyjemne! Mój faworyt!

4.Chablis Vrignaud Chablis Les Champréaux

Ja bym z otworzeniem tego wina jeszcze poczekała. Mogę się oczywiście mylić, ale wydaje mi się, że rok czasu i rozwinęłoby schowane jeszcze aromaty. Petit Chablis jest dobrym świadectwem winnicy Vignaraud i sądzę, że Chablis może być wkrótce. Póki co „maluszek” wygrał ze „starszakiem”.

5. Chablis Vrignaud Chablis Premier Cru Mont de Milieu

Maślany, kwasowy, mineralność zbalansowana ze słodyczą wanilii, który dostał w spadku od beczki. Relacja jakości do ceny odpowiednia.

Rozgrywkę wieczoru wygrał jednak „maluch” z numerem 3. Najwidoczniej uległam twierdzeniu, że kibicuje się gorszym, w których mało kto wierzy…

Na koniec nie lada gratka – obiecany udział seniora

Château Colombier Monpelou 1982 
Cru Bourgeois Premier 
Pauillac, France

„Zaledwie” trzydziestka na karku, a już jakby się rozpada. Żywotny, ale piękne lata „młodości” już za nim. „Cera” też już nie ta… kiedyś rubinowa, a dziś wypłowiała, brązowo-rdzawa. Żaden  z niego cienias ani chudzielec. Postawny chłop, uparty na języku. Obcowanie z nim przypomina smak wiśni w likierze i powideł śliwkowych. Szkoda jednak, że nie poznałam go wcześniej, może by wyszło z tego coś poważniejszego. Szacunek jednak do leciwego pana mam, dzielnie zniósł te lata w zamknięciu…

Zielono mi...

Oferta win portugalskich w Portucale sprawia radość.
Które wybrać? Oto moje propozycje po dzisiejszej degustacji

Stanowisko 1

-Gatão – podstawowe, zaczepne jak na „kocie” wino przystało (świeżość i kwasowość)

-Muros Antigos – ok!

-Blue ocean  - mocno kwasowe, delikatnie musujące, przyzwoite vinho verde z niższej półki, na ochłodę.

-Muralhas de Monção  (szczepy : trajadura I alavarinho) – szczypiące + pełne (sic!)  = satysfakcjonujące

Stanowisko 2

-Casal Garcia – musujące - dziecinne, radosne; dla fanów nie tyle bąbelek co bardziej piany, czyli nie dla mnie.

-Aveleda vinho verde 2011 (szczep : Loureiro) - aromatyczne w nosie, pikantne, szczypiące na języku; charakterny nos i nieustępujące mu usta dają satysfakcję, mój faworyt zielonych na dziś

-Aveleda Colheita seleccionada (szczep : Loureiro)  - dobre wino do sobotniego obiadu, do ryby, owoców morza i delikatnego białego mięsa

-Aveleda 2011 DOC Douro (szczep : Loureiro) aromatyczne w nosie, kwasowe na języku, na ciepłe jak również nieco chłodniejsze dni. Jestem na tak.

Stanowisko 3 – moje ulubione

-Soalheiro 2010 (szczep : alvarinho) - 4+!

-Muros antigos 2010 (alvarinho)

Na degustacji próbowałam Muros Antigos 2010. W sklepie wino było dostępne w roczniku 2007. Byłam bliska zakupu Muros Antigos, gdy zobaczyłam różnicę w rocznikach. Wprawdzie nie próbowałam „zielonego”, ale jakoś pod wpływem głównego tematu wieczora postanowiłam dopytać, czy aby zakup rocznika 2007 byłby trafny. Po moim pytaniu o ewentualny wpływ upływu czasu na wino wywiązała się krótka, rzeczowa dyskusja na temat rocznika w przypadku portugalskim win. Wino jednak jest starzone i w przypadku 5 lat czas jest czynnikiem neutralnym. Nie podbija aromatów i nie czyni cudów, ale nie szkodzi. Kupiłam jednak inne…

Zdjęcie robione "na prędce".
Pogoda była niestety anty-zielona....

-Anselmo Mendes Contacto – kupione!

-Anselmo Mendes Curtimenta – maślane (beczka), wanilia, ananas, melon, orzech  

-Muros de Melgaçao Colheita 2009 - długa butelka, smukła a zarazem potężna, jak samo win – subtelne, dumne i pewne siebie. Opis tego wina zostawiłam niemalże na koniec, mimo że spróbowałam je mniej więcej w połowie degustacji. Wybrałam je całkiem nieświadomie, przebijając się przez rząd fanów wina. Jakoś tak wyszło. I z tego „jakoś tak wyszło” pojawiło się w moim kieliszku naprawdę „coś”. Miałam nadzieję, że tym razem moje kubki smakowe zostały uwiedzione czymś skromnym cenowo. Niestety… 200 zł…

 Stanowisko  4

-Somontano Bestué de Otto 2010 – (szczepy : Tempranillo, Cabernet Sauvignon);  przyzwoite; nieoczekiwany przejaw przyjaźni portugalsko-hiszpańskiej na degustacji win portugalskich J; dość słodkie, tzw. „wino dla pań”.


-Casa Santos Lima, Bon Ventos, Rose 2010 - poziomka, zioła w nosie, na ustach bezwstydne, ziołowo-gorzkie, jak niedobre lekarstwo, odrzucające. Po jednym łyku szukałam pojemnika, gdzie mogłabymy wylać to "cudo". 

-Charramba - Rozgoryczenie zmalało, choć nie do minimum w przypadku wina „Charramba”. O karrramba! Jak można być tak mocarnym w nosie,  a tak marnym na ustach.

Podsumowując i abstrahując od finalnej czerwonej nudy, degustacja win portugalskich absolutnie na plus. Gwiazdą wieczora było zielone, a ja mogę się pochwalić moimi niekoniecznie zielonymi ale za to osobistymi gwiazdami (patrz Stanowisko 3.)!  

Garganega + Trebbiano Soave + Chardonnay + Sałatka z kaczą piersią = ?

Piersi z kaczki kojarzą się najczęściej z dwiema wersjami : orientalną (po chińsku, wietnamsku itp.) oraz słodką (z jabłkami, pomarańczami, owocami leśnymi, żurawiną itd.). Ja tym razem optowałam za drugą wersją i pod takim kątem szukałam wina. Najpierw miał to być Mouton Cadet (sauvignon blanc, chardonnay, muscadet), jednak po namowie wzięłam Scaię (chardonnay, trebbiano soave, garganega). Oba wina to wina białe, ale do kaczki spokojnie można podać czerwone wino w lekkim wydaniu. Białe natomiast powinno być wyraziste, jego owocowość powinna podkreślić soczysty charakter mięsa kaczki i wynieść na pierwszy plan owoce, które jej towarzyszą. Nie podałabym jednak wina typu gewürztraminer do kaczki, chyba że byłby wyjątkowo mineralny. W przypadku win takich jak traminer czy gewürztraminer ryzyko polega na tym, że w połączeniu z potrawą możemy osiągnąć mdlący i nudny efekt. Podawane z kaczką wino przy dużej koncentracji owocu powinno mieć zarazem sporo kwasowości i mineralności.

Scaia to połączenie włoskich szczepów garganegi i trebbiano soave z międzynarodową odmianą chardonnay.  W nosie jest oszałamiające, z nutami ananasa, mango i kwiatów jaśminu.  Na języku było równie wyraziste. Cytrusy i trawa pojawiły się na końcu, a taki bardziej kwasowy finisz był w parze z kaczką szczególnie korzystny. W pogoni za stworzeniem pary idealnej pomyślałam, że na talerzu również chcę osiągnąć taką słodko-kwaśną harmonię, dlatego oprócz upieczonych, słodkich jabłek na kaczce znalazł się sos z octu balsamicznego z odrobiną miodu. Sałatkę jednak jeszcze powtórzę i spróbuję z Mouton Cadet. Siła perswazji to jedno a siła uporu to drugie...

Dla spragnionych :

Mouton Cadet - sieć sklepów AGA - 50 zł

Scaia – Winestory - 39 zł

Przepis na dobraną parę:

Scaia (Garganega + Trebbiano Soave + Chardonnay)

Mieszanka sałat, pieczona kaczka, pieczone jabłko, prażone orzechy ziemne i włoskie
Sos: ocet balsamiczny + miód (podany na ciepło, dzięki temu był w wersji zagęszczonej)
olej z orzechów włoskich

Kaczkę obsypałam solą i pieprzem, obsmażyłam z dwóch stron (8 minut – część ze skórą, 5 minut – bez skóry) i piekłam przez 20 minut + 2 minuty przypiekania od góry. W jabłku wydrążyłam nasiona, oblałam skromnie miodem i piekłam w folii przez 20 minut równocześnie z kaczką. Jabłko pokroiłam na plasterki, ułożyłam na sałacie skropionej olejem z orzechów włoskich. Kaczkę pokroiłam w plastry i skropiłam sosem z octu. Całość obsypałam orzechami włoskimi i ziemnymi.

Górna Adyga - Szepty i Krzyki

PETER ZEMMER 

DOC Alto Adige

Trydent Górna Adyga  Włochy

Pinot Grigio 2011

Słodki a zarazem wytrawny. Naprawdę dobre wydanie Pinot Grigio, które swoją kapryśną naturą nie zachęca wino ogrodników do większego wysiłku. To w żadnym wypadku nie jest zabarwiona woda, jak niektórzy zwykli mówić, wręcz przeciwnie - to dumnie prezentujące się wino, które przekonuje zrównoważoną kwasowością i ciepłą słodyczą (gruszka, brzoskwinia, dojrzałe jabłka, delikatnie kwiatowe nuty). W sam raz na nieśmiały początek wiosny.

Gewürztraminer 2011

Klasyczny przykład gewürztraminera; intensywne, aromatyczne wino, z wyraźnymi nutami liczi i jaśminu. Alpejski wiatr przywiał odrobinę ziołowości, która jest tu atutem. Dzięki temu wino nie jest mdłe ani nudne. Na gewürza jednak trzeba mieć ochotę i nastrój. To najmniej eleganckie wino ze wszystkich, nieco nerwowe przy pozostałych - ułożonych i krągłych.

Pinot Noir 2010

Kolor dojrzałej maliny.  To już nie różowe wino, ale daleko mu do intensywnej czerwieni. W opisie Piotra, prowadzącego degustację, spodobało mi się szczególnie jedno wyrażenie, które idealnie definiuje to wino : „z gatunku szepczących a nie krzyczących”. Mogłabym sobie poszeptać tak z całą butelką, jednak jak na mój gust to relacja ceny do jakości jest nieco zaburzona. Za 69 zł wino powinno choć starać się rzucić nam wyzwanie, a nie nieśmiało wychylać się z kieliszka.

Lagrein 2010

Z lagreinem było już inaczej. Z nim już mogę zostać sam na sam. Lagrein bowiem nie szepcze, lecz uwodzi, a uwodzi przede wszystkim aksamitną strukturą. Jest miękkie, łagodne, doskonale zaokrąglone. Kolor też niczego sobie – głęboka czerwień, dumny rubin. W nosie nijakie, ale na języku nadrabia zaległości. Moc owoców leśnych i alpejskiego fiołka.

Dla spragnionych

Wina dostępne są w sieci sklepów Winestory.

Pinot Grigio 59 zł

Gewürztraminer 69 zł

Pinot Noir 69 zł

Lagrein 59 zł

Cool Bay

Do sauvignon blanc mam wyjątkowy sentyment. Lubię go za to, że przypomina mi pierwsze kroki, jakie stawiałam na degustacjach. Przypomina zachwyt i zaskoczenie – że w kieliszku może kryć się takie bogactwo smaków i aromatów. Tym pierwszym, niezapomnianym sauvignon blanc jest dla mnie Gilhem Blanc z winnicy położonej na południu Francji Moulin de Gassac promowanej przez niestety nie istniejący już Vinaress na ulicy Bednarskiej w Warszawie. Wino to, to grona wygrzewające się w Languedoc  Roussillon, które z wiadomych przyczyn mają więcej wspólnego z Cool Bay niż sauvignon blanc z Doliny Rodanu czy Loary, stąd więc ten sentymentalny wstęp przy okazji picia Cool  Bay.

Cool Bay to miły aperitif. Nieodzowny towarzysz miękkich, łagodnych serów czy też krewetek przygotowanych najprościej na świecie na czosnku i maśle. Ja tym razem zajęłam się rozmową i zagryzałam do niego tylko orzechy nerkowca. Ożywiona dyskusja jednak nie przeszkodziła mi w pewnej obserwacji. Mianowicie przez tłuste, słodkie orzechy nerkowca jeszcze wyraźniej przebijała się nuta liści porzeczki.  W końcu liść porzeczki, agrest i czarna porzeczka to wizytówka, która nowicjusza przekona, krytyków ujarzmi a wytrwałych miłośników wina przeniesie w świat wspomnień.